Sweet Alice ~ Your Eyes Only

พอดีว่า เมื่อวานเย็น ไปดูการสอบวิชาฝึกงาน น้อง ๆ ที่มาฝึกงานที่ร้านprint (เป็นกึ่ง ๆ พี่เลี้ยงอ่ะ)

เห็นการพรีเซนต์ของน้อง ๆ แล้ว 

อีชั้นนั่งปวดตับ!!!

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ กรูจะสอนตั้งแต่พวกมรึงฝึกงานกันอยู่!!!!!

ไหน ๆ มันเห็นแล้วพีค

ขอซัก entry แล้วกันนะ

Power Point คืออุปกรณ์ช่วย present ค่ะ ไม่ใช่บทให้มายืนอ่าน!!!

(เมื่อวานที่เจอนี่ ประวัติองค์กร มากันแบบนี้เลย)

คือ คุณค๊า ถ้าจะลงแบบนี้ คุณก็ไม่ต้องมาพรีเซนต์หรอกค่ะ อีชั้นมีปัญญา อ่านเองได้

อย่างที่พูดค่ะ power point คือ Tool หรืออุปกรณ์ เพื่อช่วยให้การพรีเซนต์ง่ายขึ้น

แต่แบบนี้ ขึ้นโปรเจคเตอร์แล้ว มันอ่านง่ายเหรอ

คนฟังแค่เห็นก็ไม่อยากอ่านแล้ว (ยิ่งคุณเอ๊ยยย ถ้าไปเจอห้อง 3ร้อยคน up บรรยากาศมืด ๆ แอร์เย็น ๆ โอ๊ย น่าหลับดีนักแล >>> ยิ่งถ้าเป็นภาษาอังกฤษด้วยนะ โอ้วว เพลงกล่อมชัด ๆ)

ข้อความที่จะเอาขึ้นน่ะ เอาแค่ "หัวข้อ" "ประเด็น" ขึ้น ก็พอแล้วค่ะ 

(จริง ๆ อันนี้ บรรทัดยังเยอะไปหน่อยนะ แต่ยังพอรับได้)

ขึ้นเป็นข้อ ๆ ส่วนรายละเอียดที่จะพูด คือหน้าที่ของคนพรีเซนต์ค่ะ ไม่ต้องใส่ให้เค้าอ่านหรอก มันดึงสมาธิคนฟังไปอ่านหมด

(ที่สำคัญ คนฟังจะยิ่งงง แบบว่า อ่านก็ยังไม่จบ ฟังก็ไม่ถนัด แม่งก็ไปสไลด์อื่นแล้ว)

ต่อมา

การเลือกสีพื้น

แบบนี้ ไม่เอานะคะ อ่านไม่ออก ปวดตา ="=

2 อันนี้พออ่านได้ แต่ เห็นใจคนดูเหอะค่ะ เป็นแบบนี้มาก ๆ มันก็ชวนมึนนะ

สังเกตมาหลายคนแล้วค่ะ หลาย ๆ คน จะชอบใช้พื้นดำตัวขาว (นัยว่ามันดูไม่โล่งเกิน)

มันก็ อ่านง่ายดีนะคะ

แต่ ถ้าคุณลองมาเจอการพรีเซนต์ทางวิชาการ เรื่องหนัก ๆ ต้องใช้ความคิดตามตลอดเวลา 

พูดก็พูดเหอะ

ตัวอักษรขาว แม่งอ่านมาก ๆ ก็ปวดตาเอาเรื่องนะ

อันนี้ สีเหี้ยมากค่ะ

สีสันแบบนี้ ทำให้คนฟังไม่อยากฟังเอาเลย

เมื่อวาน เจอแบบนี้เลย ดูแล้วปวดตาอยากอ้วกทั้งการรายงาน

อีนี่ มึนได้อีก

พื้นหลังเนี่ย Less is More ค่ะ

เอาตัวอย่างตอนเนทำสไลด์วิชาสัมมนามาให้ดู

ใส่รูปนิดหน่อย พอเป็นกระสัย

ตารางต้องชัดเจน เป็นไปได้ การพิมพ์ใหม่ จะชัดเจนกว่าการตัดรูปจากบทความมาแปะ

พื้นขาว ๆ โล่ง ๆ อ่านสบายตากว่าเป็นไหน ๆ

สุดท้าย การพูด

แน่นอนค่ะ

ตราบเท่าที่คุณยังไม่ใช่นักพูดไมค์ทองแล้ว

การขึ้นเวทีพรีเซต์ ไม่ว่าจะเป็นห้องเล็กหรือห้องใหญ่

ตื่นเต้นทุกคนค่ะ!!!

โดยส่วนตัว ไม่แนะนำให้ท่องบท

แต่ควรต้องรู้เนื้อหารายละเอียดอย่างดี

การพรีเซนต์ที่น่าฟังคือการที่คนพูด มา

"เล่าเรื่อง"

ให้ฟังค่ะ

ไม่ใช่มายืนท่องบท

(หรือเหี้ยกว่า คือการยืนอ่านสไลด์เลย อันนั้น กรูอ่านเองได้ ไม่ต้องมาอ่านให้ฟังหรอก)

สิ่งที่เกิดขึ้นเยอะมา สำหรับคนที่ท่องบท คือลืม หรือ หลุดค่ะ

ซึ่ง พอมันหลุดเนี่ย มันหลุดจริง ๆ กว่าจะตั้งสติได้ ก็เอาเรื่องนะ

ซ้อมเยอะ ๆ พูดจากความเข้าใจ

ให้การพูด เป็นการเล่าเรื่อง ไม่ใช่การท่องจำ (เพราะมันน่าเบื่อมาก!!)

ซ้อมให้รู้ว่า ตรงไหน ต้องพูดอะไร

สไลด์ขึ้นมาจะได้ต่อได้ไม่ต้องนึก

รายละเอียดเยอะมาก จำไม่ไหวหรอก

ก็ไม่ต้องจำทั้งหมดค่ะ (จริง ๆ ถ้าซ้อมมาก ๆจำไม่ได้ มันก็จำได้เองนะหล่ะ)

ปกติ เวลาเนพรีเซนต์ จะปรินต์ power point แบบหน้าละ 3 สไลต์ (ที่ด้านข้างมันจะมีที่ว่างให้เขียนด้วยอ่ะ) มา

แล้วก็จะโน็ตให้ชัด ๆ ไว้ว่า สไลด์ไหน ต้องพูดอะไรบ้าง มีคีย์เวิร์ดอะไร ตรงไหนต้องใส่ชื่อวิทยาศาสตร์

แล้วก็วางไว้ใกล้ ๆ

เวลาพูดไป ก็คอยพลิกตามไปเรื่อย ๆ

สะดุดตรงไหน ชำเลืองมอง

แล้วก็ สุดท้าย ที่อยากจะฝากไว้เกี่ยวกับการพรีเซนต์

การแต่งกายค่ะ

แต่งกายดี คนฟังก็เห็นแล้วอยากฟัง

การที่เราแต่งกายสุภาพนั้น เป็นการให้เกียรติสถานที่ ให้เกียรติคนฟัง

ก็ไม่ต้องถึงกับใส่สูทเต็มขั้นอะไรมาหรอก

ถ้าไม่ใช่งานใหญ่โตเนี่ย

แต่อย่าง ผู้ชายเสื้อยืดกางเกงยีนส์มานี่ ก็ไม่ไหวนะ

อย่างน้อยขอเชิร์ต ไม่ต้องแขนยาวก็ไ้้ด้ แต่เอาให้มันดูเรียบร้อย ผูกไทต์ซักหน่อยก็ดี

กางเกง ถ้าไม่ใช่งานอะไรที่เป็นทางการมาก ยีนส์บางตัวก็ยังพอไหว (ไม่ใช่พวกยีนส์ขาดรุ่ยแน่)

ส่วนผู้หญิง ขอร้องว่า

กระโปรงประมาณเข่าค่ะ

ลองนึกดูว่า

ถ้ามีการพูดที่ สาวน้อยหุ่นสวย ใส่กระโปรงสั้นปิดแค่ตรงนั้น

คนฟัง เค้าจะฟัง หรือ จะดูอะไร

ยิ่ถ้าเป็นการพูดที่ต้องขึ้นเวทีด้วยแล้ว

โอ้ว ไม่อยากคิด

เสื้อ ไม่เอาเสื้อติ้ว ขอร้อง อันนี้เพื่อตัวคุณอง

การพรีเซนต์ก็ตื่นเต้นพออยู่แล้ว ไม่ต้องเพิ่มความตึงเครียดให้ร่างกายด้วยเสื้อผ้าอีกหรอกค่ะ

(จำได้ว่าสมัยอยู่จุฬานี่ เกือบทุกคน พูดสัมมนาด้วยเสือทีสุภาพ และกระโปรงพลีทคลุมเข่า เคลื่อนไหวสะดวก ไม่ต้องพะวงว่าอะไรจะเปิดรึเปล่า)

แล้ว เวลาพรีเซนต์ ช่วยดูการวางตัวนิดนึงนะคะ

แบบว่า การแอคติ้ง ซักนิด ไอ้บิด ๆ ไปมาเนี่ย คนดูรำคาญ

บ่น ๆ ไปอีกเรื่องเนอะ

เผื่อจะได้ช่วยเป็นแนวทางให้กับหลาย ๆ คนได้บ้าง ^_^

ps. ถึงจะเขียนไม่ค่อยดี แต่ถ้าอ่านแล้วถูกใจ ขอ ซักลูก จะขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ

ps2. จริง ๆ แอบอยากพูดถึงเรื่องเนื้อหานะ แต่ช่างเหอะ ขี้เกียจ